HISTORIA PARAFII

Pierwsze wzmianki o Jurkowie pochodzą z 1364 roku i znajdują się w dokumencie erygującym parafię w Dobrej. Wspomniana jest tam również wieś Jurze – obecny Jurków. Wieś w tych czasach była częścią tzw. klucza dobrzańskiego, będącego własnością rodu Lubomirskich, Małachowskich i Wodzickich. W 1913 r. biskup Leon Wałęga zdecydował o wyłączeniu terenu Jurkowa z parafii Dobra, a 10 maja 1925 r. została erygowana samodzielna parafia pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W jej skład weszły także pobliskie wioski: Wilczyce (6 km), Chyszówki (2 km), Półrzeczki (3 km).

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY

Budowę kościoła parafialnego rozpoczęto w 1913 r. pod przewodnictwem ks. Jana Nagórskiego, organizatora wspólnoty parafialnej. Autorem projektu świątyni był Jan Tarczałowicz. Budynek kościoła jest zbudowany na kształt krzyża łacińskiego z wąskimi nawami bocznymi o charakterze bazylikowym oraz kolebkowym sklepieniem w nawie głównej. Kościół o konstrukcji zrębowo-słupowej oszalowany wewnątrz deskami, ozdobiony polichromią. Posiada wieżę wykonaną z naturalnego kamienia. Dach kościoła – siodłowy i pulpitowy, z którego wyrasta wieżyczka na sygnaturkę z ośmiokątną latarnią. Świątynia nie posiada konkretnego stylu, jednak konstrukcja zrębowo-słupowa, nawiązująca do miejscowej architektury czyni go unikatowym zabytkiem, prawdziwą perła i wizytówką naszego regionu.

Również wnętrze świątyni posiada bogate wyposażenie. Ołtarz główny został wykonany w stylu neoromańskim przez Franciszka Adamka w 1920 r. Umieszczono w nim obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Ołtarze boczne, w tym samym stylu, były wykonane przez Antoniego Wróbla w 1932 r. W lewej nawie znajduje się ołtarz Serca Jezusowego z figurą Jezusa, który ozdabiają figury św. Piotra i św. Pawła. W prawej zaś ołtarz z kopią obrazu Jezusa Przemienionego (oryginał przechowywany jest w kościele w Dobrej). Jak mówi podanie obraz ten przynieśli pasterze wołoscy, którzy w XV wieku zbudowali tu niewielką cerkiew. W późniejszym czasie została ona przekształcona w kaplicę, niestety zniszczyła ją powódź. Do wyposażenia kościoła należą również: kamienna chrzcielnica, zwieńczona pokrywą ozdobioną gołębicą symbolizującą Ducha Świętego, wykonana w 1932 r. oraz ambona  ozdobiona płaskorzeźbami przedstawiającymi Chrystusa Dobrego Pasterza i Ewangelistów.

Ściany kościoła zdobi ornamentalna i figuralna polichromia nawiązująca do sztuki wschodniej, wykonana w 1966 r. przez Teresę Stankiewicz i Witolda Domasiewicza. Do najciekawszych jej elementów należą: Stworzenie świata – na sklepieniu nawy głównej, ​​Chrystus Pantokrator – wzorowany na bizantyjskich ikonach, Droga Krzyżowa oraz tajemnice różańca świętego.

Na placu przed kościołem stoi strzelista dzwonnica, wybudowana w 1970 r., na której znajdują się trzy dzwony wykonane w latach 1935-1959.

Budynek kościoła wielokrotnie był odnawiany i modernizowany, między innymi w latach 1953, 1956, 1966 oraz 1980. W roku 1980 w miejscu zniszczonej wzniesiono nową wieżę, nawiązującą do stylu świątyni. Generalny remont podjętą w latach 2007-2012. Dokonano renowacji fundamentów, odwodnienia, izolacji, instalacji odgromowej. Wymieniono zniszczoną, drewnianą elewację na nową. Zmieniono w całości dach kościoła oraz wieżyczkę sygnaturki z pokrycia eternitem na blachę miedzianą. We wnętrzu dokonano renowacji ołtarzy, wykonano nową posadzkę oraz ogrzewanie. Na zewnątrz kościoła wybudowano dwa parkingi oraz ogrodzenie z kamienia, oświetlono świątynię.

KAPLICE


Budowa filialnych obiektów sakralnych początkowo związana była z uzyskaniem miejsca na nauczanie religii. Z czasem, aby umożliwić wszystkim wiernym uczestnictwo w Mszy św., postanowiono wybudować w poszczególnych wioskach kaplice.

WILCZYCE

Budowa kaplicy w Wilczycach była konieczna ze względu na dużą odległość wioski od kościoła parafialnego w Jurkowie. Stoi ona na gruncie Szczepana Michałka, który ofiarował pole pod budowę (wcześniej użyczył dom na cele katechetyczne). Aż pięć lat trwały zmagania z władzami komunistycznymi o uzyskanie pozwolenia na budowę. Nakładano między innymi kary pieniężne, przez trzy lata budowla była zajęta przez Skarb Państwa za rzekome łamanie prawa. Dopiero w 1983 r. uzyskano ostateczne pozwolenie. Autorem projektu był inżynier Białka. Dwa lata później kaplicę (jeszcze w stanie surowym) poświęcił ks. prałat Teofil Świątek. W 1988 r. uzyskano pozwolenie z Kurii Diecezjalnej w Tarnowie na przechowywanie Najświętszego Sakramentu. W 1989 r. mieszkańcy Wilczyc na czele z ks. kanonikiem Józefem Puchałą w sposób uroczysty podziękowali swojemu Patronowi, św. Maksymilianowi Kolbe, za wstawiennictwo, opiekę i doprowadzenie budowy do szczęśliwego finału. Wraz z przybyciem do parafii Jurków nowego proboszcza, kaplica oraz jej otoczenie zostały gruntownie odnowione. Pierwsze inwestycje miały na celu stworzenie miejsc do wygodnego i bezpiecznego parkowania. W tym celu wybudowano dwa parkingi: pierwszy usypano przy drodze, drugi zbudowano obok kaplicy i wyłożono kostką. Kolejne prace miały na celu upiększenie otoczenia świątyni: w tym celu wykonano oświetlenie zewnętrzne obiektu, zbudowano stacje Drogi Krzyżowej, posadzono krzewy i wybudowano ogrodzenie. Również wnętrze kaplicy poddane zostało gruntownym zmianom, wymieniono instalację elektryczną, nagłośnieniową i grzewczą, przebudowano zakrystię i pomieszczenia gospodarcze. Ocieplono sufit, wymieniono okna, wymalowano ściany. Został wykonany nowy ołtarz, tabernakulum oraz Drogę Krzyżową.

PÓŁRZECZKI

Kierując się potrzebą duszpasterską w 1982 r. rozpoczętą budowę kaplicy w Półrzeczkach, w wiosce oddalonej o trzy kilometry od kościoła parafialnego. Zbudowano ją według projektu inż. Białki. Głównym organizatorem byli Kazimierz Węglarz i Józef Opyd z Półrzeczek. Dnia 23 czerwca 1984 r. odprawiono pierwszą Mszę św., a w 1999 r. ks. bp Wiktor Skworc pozwolił na przechowywanie Pana Jezusa w tym obiekcie sakralnym.

W kolejnych latach wykańczano kaplicę, podejmując szereg prac remontowo-budowlanych. Po uporaniu się z najbardziej koniecznymi przedsięwzięciami zajęto się otoczeniem kaplicy: wykonano kamienne ogrodzenie i wydrążono skarpę za kaplicą, na której zbudowano stacje Drogi Krzyżowej. Renowację przeprowadzono również wewnątrz obiektu. Wykonano nowy ołtarz z drewnianym krzyżem i płaskorzeźbą przedstawiającą patrona kaplicy, św. Jana Chrzciciela, umiejscowiono nowe tabernakulum w kształcie winnego krzewu. Wyposażono kaplicę w nowe ławki, Drogę Krzyżową. Poświęcenia kaplicy i Drogi Krzyżowej dokonał 14 sierpnia 2010 r. ks. Bp Wiktor Skworc – Ordynariusz Diecezji Tarnowskiej.

Na szczególną uwagę zasługuje również dokonanie adaptacji poddasza świątyni, w którym została zorganizowana Regionalna Izba Pamięci. Zgromadzono tam narzędzia rolnicze oraz przedmioty codziennego użytku jakimi dawniej posługiwała się ludność tego terenu.

CHYSZÓWKI

Kolejną kaplicę na terenie parafii wybudowano w Chyszówkach według projektu inż. Białki. Dzięki ofiarności i zaangażowaniu mieszkańców wioski już rok później na parceli ofiarowanej przez Stanisława Steligę została wybudowana i zadaszona kaplica. W kolejnych latach sfinalizowano prace tynkarskie i montaż posadzki. 29 kwietnia 1990 r., przy licznym udziale wiernych, dokonano uroczystego wprowadzenia relikwii św. Brata Alberta. Zostały one sprowadzone dzięki staraniom siostry Genowefy Bolisęgi z Chyszówek. Kaplicę poświęcił ks. bp Piotr Bednarczyk w 1991 r. Po siedemnastu latach doczekała się ona gruntownego remontu. Lata 2007-2009 to czas intensywnych prac: przy odwodnieniu obiektu, wymianie instalacji elektrycznej i grzewczej, ociepleniu, budowie nowego ogrodzenia, zmianie pokrycia dachowego, wymianie okien i odnowieniu elewacji oraz wyłożeniu kostką nowo wybudowanego parkingu. Również dokonano gruntownego remontu wnętrza kaplicy. Wykonano nowy ołtarz, tabernakulum, ławki, konfesjonał, wyposażono zakrystię.

PLEBANIA

Pierwsza plebania była budowana wraz z kościołem parafialnym od 1913 r. Jednak uległa szybkiemu zniszczeniu. W 1929 r., ks. Jan Jagiełka rozpoczęto budowę nowej plebanii. Prowadzono ją z wielkim trudem z powodu braku środków. Ponieważ nie posiadała odpowiedniej sali umożliwiającej organizowanie spotkań dla grup i stowarzyszeń działających przy parafii, wybudowano obok kościoła tzw. Dom Katolicki. Plebania służyła do lat osiemdziesiątych. Ks. Józef Puchała w drugiej połowie lat osiemdziesiątych rozpoczął budowę nowej plebanii, którą ukończono w 1990 r. Budynek ten służy do obecnego czasu. Ponad to w budynku plebanii w 2008 r. otwarto środowiskową świetlicę dla dzieci i młodzieży.

CMENTARZ

Cmentarz parafialny założono w 1915 r. Do lat sześćdziesiątych został całkowicie zapełniony grobami, co zmusiło ówczesnego proboszcza, ks. Jana Jagiełkę, do rozpoczęcia starań o jego powiększenie. W 1964 r. zakupiono nowe parcele, a rok później utwardzono drogę do cmentarza i uporządkowano alejki między grobami. W latach osiemdziesiątych zamontowano bramę i wykonano część ogrodzenia. W 1990 r. zakupiono kolejną działkę w celu powiększenia cmentarza, a sześć lat później wykonano drogę z płyt betonowych. W 2010 r. rozpoczęto gruntowną renowację cmentarza i jego obejścia. Polegała ona na doprowadzeniu wody, wyrównaniu terenu i wykonaniu dwóch parkingów, wybudowaniu i obłożeniu kamieniem murów oporowych, wyłożeniu kostką alejek między grobami i wykonaniu nowej drogi dojazdowej na cmentarz. Obecnie trwa budowa kaplicy cmentarnej.